MIJN FOTOBIOGRAFIE

HOE HET BEGON.

 

Ik fotografeer  al vanaf 1971 tijdens mijn militaire diensttijd. Ik had net voor het afzwaaien toen een kleinbeeldcamera Olympus Trip 35 gekocht. Deze heb ik nog steeds. In deze tijd waren er werkzaamheden van de Amsterdamse metro die toen werd aangelegd. Ik had heel veel foto's gemaakt van de caissons die in lengte op de Wibautstraat nog boven de grond stonden. Door middel van het zand eronder weg te spuiten liet men op deze manier de caissons in de grond zakken. Dit zouden nu unieke foto's zijn. Ik  maakte deze foto's in zwart-wit. Helaas zijn niet alleen de negatieven, maar ook de foto's zelf,  door enkele verhuizingen verloren gegaan. In 1972 kreeg ik een relatie en kwam in Amsterdam Oost te wonen. Ik werkte bij Van Gend & Loos, variërend op de Cruqiusweg  en de Doklaan in Amsterdam waar nu de Savanne van Artis is gesitueerd.

 

Lopend van huis liep ik altijd langs het Tropenmuseum. Naar de Doklaan.  Ik keek iedere keer naar de gevels van dit museum en zag dat er heel veel kopjes en beeldjes in en aan de gevel waren verwerkt.  Juist vanwege mijn interesse in fotografie bedacht ik mij dat het leuk zou zijn om al die kopjes e.d. te fotograferen. Ook onderweg naar de Doklaan kwam ik ook twee beelden tegen.  Hoewel ik gek ben op foto's maken had ik toen nog geen goed onderwerp om te fotograferen. Hoe leuk in mijn toenmalige vriendin ook vond (ben inmiddels 45 jaar met haar getrouwd) ben je natuurlijk snel uit gefotografeerd. Toen kreeg ik het idee om beelden te fotograferen en  had toen gelijk een onderwerp. Ik kon er wel een aantal voor de geest halen zoals; het Amsterdamse Lieverdje op het Spui, de Dokwerker op het Jonas Daniëlmijerplein en zelfs het Nationaal Monument op de Dam.  En nog heel veel meer.

 

Toen een doka aangeschaft om zelf de foto's te kunnen ontwikkelen en af te drukken. Maar dan wel in zwart-wit. In die tijd kocht ik mijn eerste kleinbeeld spiegelreflex camera van Pentax. Deze had helemaal manuale bediening. Uit eindelijk kwam er van het zelf ontwikkelen en afdrukken niet zoveel terecht.  Het heeft tot 1999 geduurd tot ik mijn eerste Canon EOS 300 analoge spiegelreflex camera kocht met een Vöightlander 28-210 zoomlens en een Sunpack 4000 flitser (heb ik ook nog steeds).  Ik had deze combinatie aangeschaft omdat ik vanaf die tijd heel veel met mijn zoon meeging naar discotheken, omdat hij daar met de VJ Jeroen Post als DJ-duo optrad.  Ik maakte daar toen  veel foto's van.  Maar helaas, je moet wachten tot de foto's zijn ontwikkeld en afgedrukt.  En dan kom je er achter dat je van de 36 opnamen blij mag zijn als er vijf zijn gelukt, en dan waren ze nog niet goed. Ik bleef het zo af en toe proberen, maar het koste toen ook veel geld aan rolletjes, ontwikkelen en afdrukken.

 

Ondertussen was ik in 1975 gaan werken bij vervoersbedrijf GVB Amsterdam. De beeldenfotografie sluimerde door. In de jaren 1985/86 reed ik als buschauffeur in Garage Noord van GVB.  In die tijd schreef ik in het Rayon Bulletin al story's over beeldende kunst met bijbehorende foto's.  Uiteindelijk kreeg ik dáár, door een kollega gegeven, mijn bijnaam van "Jantje Standbeeld" wat ik vertaalde in het Engels naar John Statue  (lees HIER)

 

In 2005 kreeg ik een  bonus van mijn werkgever en heb daarvan mijn eerste digitale Canon 350D camera kocht.  Toen ging er een (digitale) wereld voor mij open. Ik hoefde nu niet meer te wachten op de afgedrukte foto's en dan te zien welke mislukt waren.  Nu kon je opnemen, zelf bekijken en  op de pc bewerken. En wat niet mooi was gooide je weg in de digitale prullenbak en koste eigenlijk bijna niets.

 

Hierna heeft de fotografie mij verder gegrepen. De éérste reportage die ik na deze aanschaf  maakte was slechts 3 maanden na aanschaf van de Canon 350 D. Het was een huwelijksreportage voor een kollega die als vluchteling uit Bosnië kwam. Een topgozer die helemaal niets meer had. Alles was kapot geschoten. Nu hoorde hij mij zo enthousiast praten over fotografie dat hij mij vroeg of ik voor hem zijn huwelijk wilde fotograferen. Of ik het voor niets wilde doen want ze hadden er geen geld voor. Voor mij was dit niet alleen een uitdaging om mijn nieuwe camera uit te proberen maar ook omdat het iets was wat ik nog nooit had gedaan. Wel de afspraak dat ik een (gevorderd) amateur ben en met het risico dat als alles mislukt, hij dan niets heeft. Hij ging akkoord. En voor deze eerste keer was ik er  dik tevreden mee. En hij ook. Al  zie ik nu wel diverse foto's die veel beter konden.  Een deel van deze reportage staat hier ook op mijn site. (klik HIER).

 

Later, vanaf 2008 toen ik mijn tweede camera, de Canon 40D had gekocht, begon ik de Ringsteekevenementen in Hoorn te fotograferen.  Dat  volg ik nu al meer dan 10 jaar  in o.a. Hoorn, Enkhuizen, Medemblik, Schagen, Bakkum en Alkmaar. En er zullen er nog wel een paar volgen.  Als hoogte punt in de paardenfotografie, door de contacten in de paarden vereniging, mocht ik als lid een bezoek brengen aan de Koninklijke Stallen in Den Haag.  (klik op HIER) 

 

Volgende hoogtepunt van een mooie reportage was  in 2018 de Nachtrit door Amsterdam van de "Hoofdstad Aanspanning Amsterdam." Een geweldige ervaring. Dit was een rijtoer door Amsterdam met 50 aanspanningen van paarden met authentieke koetsen en rijtuigen. en rit van ruim 3 uur (klik HIER)  om te bekijken

 

In mijn dienstjaren bij GVB Amsterdam heb ik veel foto's gedeeld met collega's via e-mails met bijlagen of via WeTransfer.  Onderwerpen zoals; foto's vanaf de hoge kantoorgebouwen langs de baan, waar ik "vanaf het dak" vaak op 106 meter hoog van bovenaf foto's maakte van onze metrobaan.  Reden was dat wij als metrobestuurder de baan alleen vanaf het maaiveld zien maar nooit van bovenaf. Ik schreef dan een story over het gebouw met bijbehorende foto's, vooral vanaf het dak. Door het staan op het dak van ELSEVIER in de Westhaven had ik op het dak met 106 meter hoogte ook heel mooi zicht op de aanleg van de tweede Coentunnelweg.  (zie HIER voor foto overzicht)  Dus zo af en toe mocht ik het dak op om foto's te maken.

 

Later maakte ik foto's van de aanleg van de uitbreiding van het metro rangeerterrein en opstelsporen aan de Isolatorweg. Deze spooruitbreiding was nodig voor de stalling van een groot aantal nieuwe metro treinstellen,  "Metropolis",  kortweg M5 genoemd  die daar  opgesteld/gestald moesten worden. Dezelfde treinstellen werden later ook aangeschaft voor de  Amsterdamse Noord-Zuidlijn.  In de tijd dat die spooruitbreiding werd gerealiseerd kwam ook de hiervoor genoemde nieuwe metro M5 naar Amsterdam. Het complete rijdend materiaal van de Amsterdamse metro was aan vervanging toe, met name de oude "Zilvermeeuwen".

 

Toen ik hoorde dat het transport van deze metro's vanuit  de firma ALSTOM uit Valenciennes in Frankrijk naar Nederland zou plaatsvinden wilde  ik dat wel  héél graag fotograferen. Ik heb de toenmalige directeur Adrie Bolier aangeschreven en mij aangeboden om dat te doen. Want naar mijn weten had niemand zich daar voor aangeboden. En als ik het niet zou doen, dan waarschijnlijk niemand. Enige tijd later kwam ik een kollega tegen en die wist mij te vertellen "ik hoorde dat jij het transport gaat fotograferen van de M5?"  Zelf wist ik nog van niets. Ze hadden het in de vergadering er over gehad. En de opmerking werd gemaakt van "laat dat maar aan Jantje over. "

 

Het zal nu wel duidelijk zijn dat ik door het delen van de vele foto's met collega's rijdend personeel, monteurs, kantoor, directie en zelfs naar de Gemeente Amsterdam afdeling Metro een enorm e-mail bestand had opgebouwd. Hierdoor  had ik zoveel credit en goodwill opgebouwd, dat dát er toe heeft geleid dat de directie van GVB  vertrouwen in mij hadden om de fotografie van het transport van de nieuwe Amsterdamse metro M5 aan mij over te laten.  Uiteindelijk ben ik vier dagen uit mijn rooster gehaald en kreeg volledig vrijaf om dat te doen. Ik moest wel alleen met eigen vervoer naar Frankrijk.  Maar dát vond ik geen probleem. Was al blij dat ik dat mocht doen. Ik heb alles van GVB vergoed gehad.  Het is een vierdaagse reportage geworden die hier ook op mijn site staat. Klik HIER om de reportage te zien.  Met dank aan GVB.

 

Er werd ondertussen hard gewerkt aan de spooruitbreiding aan het metro-eindpunt van lijn 50 aan de Isolatorweg. Omdat ik natuurlijk metrobestuurder was kon ik na iedere dienst die een beetje vroeg eindigde, vóór aanvang van mijn dienst, of zelfs als ik een uurtje pauze had,  naar de werkzaamheden lopen om foto's te maken. Iedere dag dat ik foto's maakte kwam in een map op datum. Ik heb "exact" 100 mappen vol met foto's. Dat betekend dus 100 DAGEN FOTO'S.  Het zijn wel 100 mappen maar een veelvoud  aan foto's. (volgens index 2300 foto's) en daar moet ik toch een keuze uit maken. En dat is moeilijk.  Ze zeggen wel met meer foto's meer keus, maar dat is bij een grote hoeveelheid maar ten dele waar.  Ik heb foto's gemaakt van af het begin toen de eerste damwanden werden geslagen tot de allerlaatste fase het installeren van de wasstraat (wasmachine) om de nieuwe metrostellen van 120 meter lengte te kunnen wassen.  als slotfoto de betonnen naamplaat boven de voetgangers- en fietstunnel onder de sporen van Station Isolatorweg.

 

Tussentijds was ik met nóg een groot project bezig.  Ook hier weer in mijn voordeel als metrobestuurder. Ik reed dagelijks over de hoge metrobaan bij Station Sloterdijk. Vanwege mijn fotografie in het verleden over beeldende kunst zag ik dat de roestige boomstronken van Cortonstaal onder Sloterdijk verdwenen waren.  Ze waren de boel aan het afgraven.  Achteraf helaas dat ik ze nooit op foto heb gezet. Ach zo gaan die dingen, je kan niet álles op foto zetten. Door mijn nieuwsgierigheid liep ik een keer naar beneden en ging kijken. En toen zag ik op een billboard, dat er een nieuw tram- en busstation gerealiseerd zou worden. Toen had ik weer een onderwerp om foto's te maken. Ook hier bedacht ik mij, dat als ik dat niet doet  je nooit meer kan zien en/of weet wat voor werk het is geweest om dit te realiseren.

 

Als ik met mijn metro een station verder op het eindpunt aankwam, en ik was afgelost en een uurtje pauze had, ging ik meteen met mijn voorganger mee één station terug naar Sloterdijk.  Ook als ik vroeg klaar was, voordat ik naar huis ging of vóór aanvang van een late dienst eerst nog even daar naartoe. Deze stationsrenovatie heb ik vanaf 25 oktober 2009 volgehouden tot 27 november 2012. Dus drie jaar fotografie leverde een bestand op van meer dan 5500 foto's. Vanaf de afgeschraapte grond, rails leggen, tegelplateau's leggen, asfalteren,  en tussendoor nog een nachtelijk loopbrug transport etc.   Alles wat tussen begin en eind aan werkzaamheden is gedaan heb ik gefotografeerd.

 

Doordat ik er heel veel liep had ik inmiddels contacten opgebouwd. Wat resulteerde in een officiële pers uitnodiging om een nachttransport van brugdelen van een loop- en fietsbrug te fotograferen.  Deze brugdelen moesten met speciale opleggers met een  leger aan wielen vanuit de haven naar Sloterdijk worden getransporteerd. Met soms enkele centimeters onder het viaduct door. (klik HIER)

 

In deze periode dat het plein helemaal opnieuw werd aangelegd, zag ik ook  werkzaamheden aan een  kleine betonnen fundering. bij navraag bleek, volgens een van de betonstorters, dat hier een  oude tram(?)  zou komen.  Ook vanaf de fundering tot het plaatsen van deze "oude tram" later bekend als de lunchroom "De Amsterdamsche Tram"  heb ik hier ook een heel verslag geplaatst  van restauratie, transport, plaatsing en opening van deze lunchroom. (klik op HIER)

 

Zowel het project Isolatorweg, met ongeveer 2300 foto's en  het project Carrascoplein onder Station Sloterdijk  met ongeveer 5500 foto's, zijn  zoveel foto's dat ik er op dit moment nog over denk hoe ik een selectie moet maken uit de duizenden foto's om een goed beeld te krijgen van de werkzaamheden  die bij beiden projecten hebben plaatsgevonden.  En of het niet té veel wordt voor hier op mijn site. Al is de reportage van Isolatorweg nog wel gelukt. 

 

Het liefst fotografeer ik de paarden evenementen ,  grote projecten zoals transporten , reconstructies, restauraties  e.d. 

Of  gewoon statische objecten zoals de beeldende kunst en de reklame uithangborden.

 

Een kleine helaas,

 

Ik was in november 2016 inmiddels met pensioen gegaan  toen de opening van de Noord-Zuidlijn  (NZL) in 2017 plaatsvond.  Helaas kon ik door omstandigheden niet bij de opening aanwezig zijn. Dan had een journalist zéker een primeur gehad om mij te interviewen.  Ook één jaar later bij de viering van het éérste jaar dat de NZL bestond  had ik weer de pech dat ik er niet bij kon zijn.

 

MIJN FOTOGEAR;

 

Tot  slot ben ik een trouwe Canon fan en gebruiker.

Mijn eerste Canon was in 1999 de EOS 300 analoog,

Vanaf mei 2005 kwamen de digitale camera's zoals de;

Canon 350D, 40D, 7D, 60D, 5D MK III, 70D als laatste  Canon 90D. 

 

Ook met diverse objectieven gewerkt, 

Canon 35 mm IS 2.0,  Canon 24-105 L 4.0 IS,  Canon 70-200 L 4.0 IS,   Canon 70-200 L IS 2.8 type II en  een 

Canon Speedlite 580 EX I,  Channy 600, Canon 470EX-AI.

 

De 5D MK III en de 70-200 L 2.8 IS heb ik vanwege het gewicht weggedaan. 

De combinatie weegt samen maar liefst iets meer dan 2,5 kg incl batt-grip. En dan nog  excl. je tas en extra lens erbij.

En dát was na een paar uur of een dag fotograferen even te zwaar voor mijn gewrichten, dan was ik gesloopt.

 

MIJN HUIDIGE  FOTO GEAR;

Canon  90 D met  18-153 IS  Nano STM,  en samen met  de Canon 24-105 L 4.0 IS  en de Canon 70-200 L 4.0 IS,

is dit een draagbare en perfecte combi om mee op pad te gaan. De eerstgenoemde 18-135 IS Nano STM is een geweldige lens om te filmen.

Voor flitsfotografie heb ik de Canon 470EX-AI.

 

Dus beste bezoeker, dit is hoe mijn fotobiografie er tot op heden uitziet.

Ik hoop dat u van de foto's geniet en laat zo nodig even een berichtje achter op het contactformulier.

Dan ben ik u zeer erkentelijk.

 

John Statue